Ir al contenido principal

Entradas

Celebración

Hoy día 31 de Octubre, víspera de “Todos los Santos”   hace dos años, comencé a escribir en. “Poeta en paro”.   No hace falta que os diga la experiencia que ha supuesto para mi tan positiva, creo que será muy parecida a la de todos vosotros amigos blogueros. Si quiero decíos que nunca pude imaginar que mis poemas dieran la vuelta al mundo con lo poco viajera que soy yo.   Para mi lo más importante de todo es el lado humano. . He conocido a amig@s maravillosos   que me han enviado fotografías, poemas dedicados, premios , traducciones… y mucho, mucho cariño. Nunca pensé   tener tantas visitas ni tantos seguidores. No voy a decir números porque yo soy de letras.   Tampoco   los nombres de las   personas que me han animado de una manera más especial y cercana, sois tantos, que olvidarme   de alguien sería imperdonable. Para mí todos sois un tesoro, los anónimos también.   Mi objetivo al comenzar era que mis poemas no quedaran en un cu...

Un ángel caído

Y quedó convertido en un leño humeante que cubría con sus cenizas la tierra; poco a poco talado, troceado y consumido en una hoguera   inútil. Nada , ni siquiera el canto de los pájaros sirvió como atenuante para su posterior condena. Estaba ahí como   pipa no fumada sin sellar   la paz. Era un ángel caído ofrecido como incienso a los dioses. ........

Tú

DE vez encuando recibo regalos como este. Mis versos traducidos al gallego. ( La lengua de Rosalía de Castro) Gracias amigo Roque Soto. http://www.papelmarelo.blogspot.com/ Tú no tienes la culpa; no tienes suficiente oxígeno para llegar al fondo de mis profundidades.  No has podido contemplar mi fondo  y bañarte en mis  aguas nobles, sin remolinos ,ni corrientes traicioneras. No has sabido verme, no porque yo lo haya evitado, sino porque tú eres incapaz de mirar así. Lo siento por ese reflejo del sol que no compartiremos nunca. Ti  non tes a culpa; non tes suficiente osíxeno para chegar ao fondo das miñas fonduras. Non puideches mirar o meu fondo, e bañarte nas miñas augas nobres, sen remuíños, ni correntes traizoeiras. Non soubeches verme non porque eu o evitase, senón porque ti es incapaz de verme así. Séntoo por ese reflexo do sol que non compartiremos nunca. Foto Roque Soto.

Ofrenda

Soy muy afortunado.   En otoño tienen mis hojas el color de mis frutos. Incluso mi madera,   es de tono rosado. Continúo con   la misma gama   que en  mi primavera. Nací cerezo, rojo entero. Atardecer de tierra, con raíz y rama. Hasta   desnudo  , soy ofrenda. Foto MIlagros ......

Pagar la factura

Tengo que pagar la factura de mis sueños con mis realidades. Espero que este estado de locura sea transitorio. Que mi   deuda se salde y aún   me quede efectivo, invertirlo en   miradas   y de nuevo ver. No dejaré nunca más   que los almendros me sonrían. O tal vez sí; hoy he visto la luna por las ramas desafiando al día. Foto Goyo Hueso ......

Demasiado valioso

Eres demasiado valioso para desprenderme de ti pero me resisto a guardarte en el fondo de mi baúl plegado. De vez en cuando te saco , te extiendo en mi mesa, te aliso con mis manos. Me recreo en tu bordado, en todas sus puntadas; te bordé con ilusión con amor y ternura. No quiero mancharte, ni centrifugarte ni desteñirte, en ti puse todo mi tiempo; por eso vuelvo a doblarte y te guardo en mi hondura en silencio, por siempre. Se que vas a sobrevivirme y te encontrarán intacto, y no les dirás nada. Sin embargo para mi eres tanto… Te amo y ni siquiera eso sirve. ....

Es bueno un tiempo de despego

Es bueno un tiempo de despego y de silencio para poner orden , para hacer limpieza, limar las aristas que producen heridas; así los sentimientos redondos y brillantes serán acariciantes y ternezas. Es bueno se tranquilicen las aguas que vienen de torrentes con su barro; la superficie será espejo nuevamente, y nos bañaremos sin desconfianza, porque serán ventana que abrirá su fondo. Foto Goyo Hueso. .....